the art of becoming you

Wannabe lovers

attraction seeks compatibility in space and time

Two wannabe lovers. Their first meeting, the beginning, the words, the dreams… with eyes open and closed. 

After the dates, with or without kissing, with or without tender touch. 

The expectation, the agony, a partial pause on life, and a continuous question. Maybe because the other person never answered the call, failed to make another appearance. The absence, the stagnation, the unfulfilled. 

A “why” that overwhelms the whole existence, a mind that is on fire and tries to find the deficiencies, the wrong move, which throws accusations all around, to the person itself but also to the other person who never really wanted and betrayed expectations and dreams. An “ego” that believes that it should know and explain everything.

And then nature reveals itself around us, and it teaches us what is compatible and what is not, the synchronicity, the lucky and unlucky moment; and, finally, it is as simple as that: it’s not my fault nor the other person’s that we didn’t meet each other. There is no actual blame, nor guilt.

At that moment, we were not compatible. At this moment, we are not compatible. 

We keep on getting closer to our higher self who offers us one more day of life. And the time will come when the lovers will meet as quickly and naturally as two lovebirds, on the branch of a blossoming almond tree.

Δύο εν δυνάμει ερωτικοί σύντροφοι. Η πρώτη συνάντησή τους, η αρχή, τα λόγια, τα όνειρα με μάτια ανοιχτά και κλειστά. Μετά από τα ραντεβού, με ή χωρίς φιλιά, με ή χωρίς τρυφερά αγγίγματα.

Η προσμονή, η αγωνία, ένα εν μέρει σταμάτημα της ζωής και μια συνεχόμενη απορία. ‘Ισως που ο άλλος δεν απάντησε ποτέ στο κάλεσμα, δεν εμφανίστηκε ξανά. Η απουσία, η στασιμότητα, το ανεκπλήρωτο. ‘Ένα “γιατί” κατακλύζει όλη την ύπαρξη, ένα μυαλό που έχει πάρει φωτιά και προσπαθεί να βρει τις ελλείψεις, τη λάθος κίνηση, εξαπολύει κατηγορίες σε όλες τις πλευρές, στον ίδιο τον εαυτό, αλλά και στον άλλο που ποτέ δεν θέλησε πραγματικά προδίδοντας τις προσδοκίες και τα όνειρα. Ένα “εγώ” που πιστεύει ότι οφείλει να ξέρει και να εξηγεί τα πάντα.

Και η φύση έρχεται ορατή γύρω μας.. και διδάσκει το συμβατό και το μη, τη συγχρονικότητα, το ευτυχές και την άτυχη στιγμή και τελικά είναι τόσο απλό.. Δεν φταίω ούτε εγώ ούτε ο άλλος που δεν συναντηθήκαμε. Δεν υπάρχει πραγματικό φταίξιμο ούτε ενοχή.

Τη στιγμή εκείνη δεν ήμασταν συμβατοί. Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε συμβατοί.

Συνεχίζουμε να πλησιάζουμε λίγο ακόμα τον ανώτερο εαυτό μας που μας προσφέρει μία ακόμα μέρα ζωής. Και θα έρθει η στιγμή που το ερωτικό πλησίασμα θα γίνει τόσο γρήγορα και φυσικά όσο δύο πουλιών, πάνω στο κλαδί μιας ανθισμένης αμυγδαλιάς.


Join Fargesia Living Newsletter