the art of becoming you

Walking my path

a commitment of time to the current desire
path fargesialiving becoming you

A road of wishes 

empty and dreamy 

thoughts spring up, flowers grow

and weeds among and thorns,

welcome too.

The eyes look ahead for a reason.

Time is on my side today, 

if only one hour dedicated and given,

even if it’s not the ideal, it’s my own something

may it not be the absolute, but it is a small part of.

One day, one step, 

the next may become a hundred,

the day after half,

and then twenty-five again,

rest and start again. 

With bravery of soul and desire to embrace my emotions 

I will disappoint no one, 

the others ought to have their own route and not mine, 

some paths may run parallel

and so we may look at one another as we pace or rest. 

My path is empty before my eyes, 

every day, 

to give me freedom 

to fill it with the flowers I wish to smell

to plant a tree 

and perhaps take its fruits and eat them 

and take a long breath and sit under its shade 

and then back into the sun, walking and planting, 

and invite fellow travelers and accept invitations myself,

to share in love and respect each other’s labor and choices. 

One step at a time.

P.S. Dedicated to our unfulfilled wishes that could have taken form if we had time for them. 

Βηματίζοντας στο μονοπάτι μου

μια δέσμευση του χρόνου στην εκάστοτε επιθυμία. 


Ένας δρόμος με ευχές,

άδειος και ονειρικός 

οι σκέψεις ξεπηδούν, λουλούδια φυτρώνουν

και αγριόχορτα ανάμεσα και αγκάθια,

καλοδεχούμενα κι αυτά


τα μάτια βλέπουν μπροστά για κάποιο λόγο 

ο χρόνος είναι σήμερα με το μέρος μου, 

έστω και μία ώρα αφιερωμένη και δοσμένη,

και ας μην είναι το ιδανικό,

είναι το δικό μου κάτι

και ας μην είναι το απόλυτο, είναι ένα μικρό κομμάτι του,


μια μέρα, ένα βήμα 

την επόμενη μπορεί να γίνουν εκατό και 

την μεθεπόμενη μισό 

και μετά πάλι εικοσιπέντε

και ξεκούραση και πάλι από την αρχή. 


Με γενναιότητα ψυχής και επιθυμία να αγαλλιάσω τη καρδιά μου, 

δεν πρόκειται να απογοητεύσω κανένα, 

οι υπόλοιποι οφείλουν να έχουν το δικό τους δρόμο και όχι τον δικό μου, 

μπορεί κάποια μονοπάτια να προχωρούν παράλληλα

και γι αυτό να μπορούμε να κοιταζόμαστε καθώς βηματίζουμε ή ξαποσταίνουμε. 


Το μονοπάτι μου είναι άδειο μπροστά στα μάτια μου, 

κάθε μέρα, 

για να μου δώσει ελευθερία 

να τον γεμίσω με τα λουλούδια που επιθυμώ να μυρίσω

και μετά να φυτέψω ένα δέντρο 

και ίσως να πάρω τους καρπούς και να τους φάω 

να πάρω και μια μεγάλη ανάσα και να κάτσω κάτω από τη σκιά του 

και μετά πάλι στον ήλιο, περπάτημα και φύτεμα, 

και να καλέσω συνοδοιπόρους και να δεχτώ και εγώ προσκλήσεις,

να μοιραστούμε με αγάπη και σεβασμό τον κόπο και τις επιλογές του άλλου. 


Ένα βήμα τη φορά.


Υ.Γ. Αφιερωμένο στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας που θα μπορούσαν να έπαιρναν μορφή αν είχαμε χρόνο γι αυτές. 



Join Fargesia Living Newsletter