the art of becoming you


feel ready to have less and to uplift the spirit

If we acknowledge our body as the material vessel that bears our soul and spirit, our wishes, aims and feelings, we must value and observe it each day. One element that often appears to me during this observation is the weight: physical, mental and spiritual. A weight that can be lighter at times and heavier at other times; and sometimes we do not even notice it because, occasionally, it appears so often that habit makes us accept is as normal and eventually we ignore it.

Emptiness as the starting point for lightness

What is our usual reaction to emptiness?

I observe, first on myself, that when I feel my stomach being empty, most often I rush to fill it if I have direct access to the food source. The same happens if I feel an emptiness in spirit: I believe that it is starving and I rush to feed it with stimuli, either through seeing or reading, or by talking to another person.

Emptiness scares us, our calmness immobilizes us, our sense of hunger makes us feel weak. If, at that moment, we resist and stay with the emptiness, the void, we will be amazed at how close this sense of nothingness is to the cellular memory of thousands of years and, finally, how much it can qualify as human.

So, here it is an article in the “Feel Strong” category, in a totally opposite direction than the one we are used to reading. Instead of always filling our body with food and liquids, our mind with thoughts and concerns, and our heart with intense feelings, let us leave the system empty for a while, to calm down, to function on its own as it knows how in these empty breaks, thus regaining its inner strength and balance.

Mostly guided by a sense of experimentation, in the evening let us leave our stomach empty for 12 hours so as to do its job without interventions; in the afternoon, when we feel this weight brought on by drowsiness, and before we choose to drink our second coffee of the day, let us close our eyes and rest the body and mind for 20’; let us try to add humor where appropriate in our relationships so as to lighten a heavy and uncomfortable atmosphere; if we feel hungry in the afternoon, let us wait and eat the last meal of the day a little more hungrily.

It is worth redetermining, each in our own way, the power of lightness and the sense of emptiness in our daily life, and we may discover small, hidden treasures.

Αν αναγνωρίσουμε το σώμα μας ως το υλικό σκεύος που φέρει τη ψυχή και το πνεύμα μας, τα θέλω, τους στόχους μας και τα συναισθήματά μας, οφείλουμε να του δίνουμε αξία κάθε μέρα και να το παρατηρούμε.

 Ένα στοιχείο που μου εμφανίζεται συχνά σε αυτή τη παρατήρησή είναι το βάρος: σωματικό, ψυχικό και πνευματικό. Ένα βαρίδι που άλλοτε είναι πιο ελαφρύ και άλλοτε πιο βαρύ. Πόσες φορές δεν το παρατηρούμε καν, γιατί ανά περιόδους εμφανίζεται τόσο συχνά που λόγω συνήθειας το δεχόμαστε ως κάτι φυσιολογικό και τελικά το αγνοούμε. 

Το κενό ως αφετηρία της ελαφρότητας

Ποια είναι η συνήθης αντίδρασή μας στο κενό;  Παρατηρώ, πρώτα στον εαυτό μου, ότι τις περισσότερες φορές που νιώθω ένα κενό στο στομάχι, σπεύδω να το γεμίσω αν έχω άμεση πρόσβαση στη πηγή του φαγητού. Το ίδιο συμβαίνει αν νιώσω ένα κενό στο πνεύμα, θεωρώ ότι ατροφεί και γρήγορα του δίνω ερεθίσματα είτε αυτό είναι να δει ή να διαβάσει ή να συνομιλήσει με ένα άλλο άτομο. 

Το κενό μας τρομάζει .. η ησυχία μας ακινητοποιεί .. το αίσθημα της πείνας μας κάνει να νιώσουμε αδύναμους. 

Αν αντισταθούμε εκείνη την ώρα και μείνουμε στο “άδειο”, θα εκπλαγούμε από πόσο κοντά στη κυτταρική μνήμη χιλιάδων χρόνων ανήκει αυτή η αίσθηση του τίποτα και τελικά πόσο ανθρώπινη μπορεί να χαρακτηριστεί.

Αρχίζω λοιπόν το πρώτο άρθρο στη κατηγορία “Feel Strong” με μια αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που έχουμε συνηθίζει να διαβάζουμε. Αντί να βάζουμε συνεχώς τροφές και υγρά στο σώμα μας, σκέψεις και προβληματισμούς στο μυαλό μας, έντονα συναισθήματα στη καρδιά μας, ας αφήσουμε λίγο το σύστημα άδειο, να ηρεμήσει, να λειτουργήσει μόνο του έτσι όπως έχει μάθει να λειτουργεί σε αυτά τα κενά διαλείμματα, ξαναβρίσκοντας την εσωτερική του δύναμη και ισορροπία. 

Περισσότερο καθοδηγούμενοι από μια διάθεση πειραματισμού, το βράδυ ας αφήσουμε το στομάχι μας για 12 ώρες να κάνει τη δουλειά του χωρίς παρεμβάσεις, το μεσημέρι όταν νιώσουμε αυτό το βάρος που φέρνει η νύστα, πριν διαλέξουμε να πιούμε τον δεύτερο καφέ της μέρας, ας αφήσουμε τα μάτια κλειστά, ας αναπαύσουμε το σώμα και  το μυαλό για λίγο, ας δοκιμάσουμε να βάλουμε εκεί που του αρμόζει το χιούμορ στις σχέσεις μας ώστε να ελαφρύνουμε ένα βαρύ και άβολο κλίμα, ας διαλέξουμε τη σιωπή από τις βαρύγδουπες λέξεις, αν νιώσουμε πείνα το απόγευμα ας περιμένουμε λίγο πιο πεινασμένοι πριν φάμε το τελευταίο γεύμα της ημέρας. 

Νιώθω ότι αξίζει να επαναπροσδιορίσουμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο τη δύναμη της ελαφρότητας και τη σημασία του κενού στη καθημερινή ζωή μας και ίσως ανακαλύψουμε μικρούς κρυμμένους θησαυρούς.


Join Fargesia Living Newsletter