Childish or Childlike ?

A challenging distinction

Where is the child that you once were?

And where is the adult that you struggled so much to create? 

Becoming children again, integrating in our daily life our childhood qualities might be a nice change, in order to offset the severity of the events we experience all around us every day.

We miss so much this carefreeness, without the worries and stress of the tasks we have through the day, every day… We would very much like for some others, whom we trust, to pick up some of the responsibilities we have been carrying around… the same way as, in the past, these others might have been our parents. We would also like to set aside some events that shake our soul, and to regain our laughter. 

However, this nostalgia for childhood sometimes leads to behaviours and patterns that destroy adult life and actually delay processes that should have already been materialized… so that our life could be more functional and pleasant. 

When adults, tired from work and endless responsibilities, choose to get drunk every weekend, so as to finally forget and feel a certain lightness in their soul, or make their own choices only based on enjoyment and pleasure, they finally bring the opposite results than the ones they wish to see in their life. 

We have become so trapped in standard behaviours and imitating others that we do not realize the obvious: to forget yourself for a while by doing something that has no obvious meaning is necessary for decompression, but could these carefree moments accumulate so much in someone’s life that they simply become a painkiller which leads the mind to total apathy?

The best we can do is to accept our age and what it brings with it. And the sooner we learn to manage our obligations and to take advantage of the experience age brings, the better; then, the easier it will be to experiment with our schedule, to increase our concentration in the next step.

Sometimes when I fool around on social media, I feel like a child that doesn’t like its own reality that much and prefers to look for what is there around it….and to get lost in it, to imagine for some moments that it becomes part of it. Something like that could be described as a kind of mental survival. 

But when I feel like that, lately, I try to think of my past childhood behaviours that will be more useful and, in fact, more pleasant:

  • Perhaps if I let myself make a mistake and expose myself? (the child has the inner wisdom, unconsciously, to realize that nobody gives up on their own life to become so concerned with someone else’s mistake or bad image)
  • If I laugh out loud at a joke? in a not so “safe” place? 
  • If I scoff at myself in front of a boy or a girl I like? (a clear sign of self-confidence)
  • If I look up at the ceiling and daydream with my eyes open? 
  • If I run around the park, not so elegantly but a little more awkwardly and invitingly?

Lately, a 13-year old boy has been coming at the dog park in my neighbourhood, without a dog of his own. Having gone through the strictly childish stage, he comes to play with our own dogs, brings them toys, picks the most beautiful sticks from the trees and throws them at them, and runs around the park with our own pets, in the same way they are running around, in a disorderly and irregular way. This image can only bring joy to the rest of us who have not yet managed to run alongside him… 

Finally, I would like to mention that I believe that we all do our best, depending on our knowledge and the tools we have available at any given moment of our life. 

Transformation gradually comes from the desire to create a self closer to our wishes and our soul, so go easy on yourself but go!

Πού βρίσκεται το παιδί που ήσουν κάποτε ; Και πού είναι ο ενήλικας που τόσο κόπο έκανες για να φτιάξεις; 

Το να γίνουμε πάλι παιδιά, να εντάξουμε στη καθημερινότητά μας τις ποιότητες από την παιδική ηλικία ίσως θα ήταν μια ωραία αλλαγή, ως αντίβαρο στη σοβαρότητα των γεγονότων που ζούμε κάθε μέρα γύρω μας. Μας λείπει πολύ αυτή η ανεμελιά του να μην έχουμε τις σκοτούρες και το άγχος των εργασιών που έχουμε μέσα στη μέρα, κάθε μέρα.. Θα θέλαμε πολύ κάποιες αρμοδιότητες που είναι πάνω μας να ήταν στα χέρια και στη βούληση κάποιων άλλων που τους έχουμε εμπιστοσύνη … όπως κάποτε αυτοί οι άλλοι ίσως να ήταν οι γονείς μας. Θα θέλαμε ακόμα, να αφήσουμε λίγο στην άκρη περιστατικά που μας κλονίζουν τη ψυχή και να βρούμε πάλι το γέλιο μας. 

Αυτή η νοσταλγία όμως στη παιδική ηλικία μερικές φορές οδηγεί σε συμπεριφορές και μοτίβα που καταστρέφουν την ενήλικη ζωή και ουσιαστικά καθυστερούν διαδικασίες που θα έπρεπε να είχαν ήδη πραγματοποιηθεί ώστε η ζωή μας να είναι πιο λειτουργική και ευχάριστη. 

Όταν ένας ενήλικας, κουρασμένος από τις δουλειές και την ατελείωτες υποχρεώσεις, διαλέγει να μεθάει κάθε σαββατοκύριακο ώστε επιτέλους να ξεχαστεί και να νιώσει μια ελαφρότητα στη ψυχή του ή όταν κάνει τις επιλογές του με μοναδικό γνώμονα την απόλαυση και την ηδονή, συνήθως φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που εύχεται να δει στη ζωή του. 

Έχουμε τόσο εγκλωβιστεί σε παγιωμένες συμπεριφορές και στη μίμηση των γύρω μας, που δεν συνειδητοποιούμε το προφανές: ότι το να ξεχαστείς για λίγο κάνοντας κάτι χωρίς προφανές νόημα είναι απαραίτητο για την αποσυμπίεση. Από την άλλη πλευρά, μήπως αυτές οι ανέμελες στιγμές μαζεύονται τόσες πολλές στη ζωή κάποιου που απλά γίνονται ένα αναλγητικό που φέρουν το νου σε μια πλήρη αφασία;

Η αποδοχή της ηλικίας μας και όσα φέρει αυτή μαζί της είναι ανεκτίμητη. Και όσο νωρίτερα μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις υποχρεώσεις μας και να εκμεταλλευόμαστε την εμπειρία που φέρουν τα χρόνια που περνούν, τόσο περισσότερο “κερδισμένοι” είμαστε, τόσο πιο εύκολα μπορούμε να πειραματιστούμε με σοφία και να αυξήσουμε την συγκέντρωσή μας στο επόμενο βήμα.

Μερικές φορές νιώθω όταν χαζεύω στα social media , σαν το παιδί που δεν του αρέσει και πολύ η δική του πραγματικότητα και προτιμά να ψάξει τί υπάρχει γύρω τριγύρω ….και να χαθεί σε αυτό, να φαντάζεται για κάποιες στιγμές ότι γίνεται μέρος του. Κάτι τέτοιο μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας τρόπος ψυχικής επιβίωσης. 

Αλλά όταν νιώθω έτσι, τελευταία προσπαθώ να σκεφτώ τις άλλοτε παιδικές μου συμπεριφορές που θα μου είναι πιο χρήσιμες και εν τέλει ευχάριστες :

  • μήπως να αφεθώ να κάνω λάθος και να εκτεθώ; (το παιδί έχει την εσωτερική σοφία να καταλαβαίνει ότι κανένας δεν παρατάει τα θέματα της δικής του ζωής για να ασχοληθεί τόσο πολύ με ένα λάθος ή μια κακή εικόνα κάποιου άλλου)
  • αν γελάσω δυνατά με ένα αστείο; σε ένα χώρο μη “ασφαλή”; 
  • αν αυτοσαρκαστώ στα μάτια του αγοριού ή της κοπέλας που μου αρέσει; (καθαρή ένδειξη αυτοπεποίθησης)
  • αν κοιτάξω το ταβάνι και κάνω τα δικά μου όνειρα με τα μάτια μου ανοιχτά; 
  • αν τρέξω στο πάρκο όχι με στυλ αλλά λίγο πιο ατσούμπαλα και πιο λαχταριστά;

 

Στο πάρκο σκύλων της γειτονιάς μας, τελευταία έρχεται ένα αγόρι 13 χρονών και δεν έχει σκύλο.΄Εχοντας περάσει το καθαρά παιδικό στάδιο, έρχεται να παίξει με τα δικά μας σκυλιά, τους φέρνει παιχνίδια, διαλέγει τα πιο όμορφα ξύλα από τα δέντρα και τους τα πετάει, και τρέχει σε όλο το πάρκο μαζί τα δικά μας τετράποδα, με τον τρόπο που και αυτά τρέχουν, άτακτα κα ακαθόριστα. Αυτή η εικόνα μόνο χαρά φέρνει στους υπόλοιπους που ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να τρέξουμε μαζί του.. 

Τέλος, θα ήθελα να αναφέρω ότι  πιστεύω ότι ο καθένας κάνει το καλύτερο που μπορεί ανάλογα με τις γνώσεις και τα εργαλεία που έχει στη δεδομένη στιγμή της ζωή του. Η μεταμόρφωση έρχεται σταδιακά από την επιθυμία να δημιουργήσουμε έναν εαυτό πιο κοντά στα θέλω και στη ψυχή μας. 

 

Share:

Join Fargesia Living Newsletter

THE LATEST

CREATE

A LIFT THAT

DELIGHTS